Z Maryją w herbie


 

Matka Boża Loretańska


„Spośród milionów serc, tęskniących za ujrzeniem Odkupiciela, wyróżnia się Niepokalane Serce Maryi. Przeczysta Dziewica z Nazaretu wykarmiona nauką Pisma świętego głęboko wierzy, że Pan Bóg dotrzyma słowa i ześle Zbawcę. Niezachwianie ufa, że ojcowskie miłosierdzie Boże wzruszy się niedolą grzesznego człowieka i poda mu prawicę wybawienia. Głębokie i święte pragnienie swej duszy wypowiada Maryja w adwentowej modlitwie: «Niebiosa, wysączcie z góry sprawiedliwość i niech obłoki z deszczem ją wyleją! Niechajże ziemia się otworzy, niechaj zbawienie wyda owoc i razem wzejdzie sprawiedliwość!» (Iz 45,8).
Ojcowie Kościoła zaznaczają, że modlitwy Maryi przyśpieszyły godzinę zmiłowania Bożego. «Gdy jednak nadeszła pełnia czasu, zesłał Bóg Syna swego, zrodzonego z niewiasty, zrodzonego pod Prawem» (Ga 4,4).
Według odwiecznych planów Bożych, Maryja stała się tą błogosławioną niewiastą, która wydała na świat upragnionego Zbawiciela. Nią posłużyło się niebo, jako narzędziem do zesłania na ziemię orzeźwiającej rosy łaski. Maryja przedstawia obłok, przynoszący wraz z deszczem darów niebiańskich ich Dawcę, umiłowanego Syna Bożego. Ją symbolizuje ziemia, wydająca ze swojego łona odwieczne upragnienie świata, Zbawcę całej ludzkości.
Od chwili Wcielenia Syna Bożego oczekiwanie Maryi nabiera nowego wyrazu. Staje się potężniejsze i bardziej płomienne. Najszlachetniejsza z matek pragnie co prędzej ujrzeć postać Syna swego, który jest zarazem Synem Najwyższego. Matka całej ludzkiej rodziny w głębokim skupieniu i napięciu ducha, oczekuje narodzin Zbawcy świata, aby rozpoczęło się już wielkie dzieło wyzwalania dusz z niewoli grzechu, dźwigania na wyżyny życia Bożego, prowadzenia ich drogą prawdy, sprawiedliwości i miłości do pokoju i szczęścia w królestwie, które nie jest z tego świata.
Błogosławione i święte dni adwentowe oczekiwania Maryi! Unosi się nad nimi woń modlitwy, pracy codziennej i cichej ofiary. Oto najpiękniejszy dla nas wzór, jak przeżywać Adwent, czas oczekiwania na przyjście Pańskie.”
Sł. B. Bp P. Gołębiowski
„Kółko Różańcowe” 39(1948), s. 323

Boże, z Twojej woli za zwiastowaniem anielskim Odwieczne Słowo przyjęło ludzkie ciało w łonie Najświętszej Maryi Panny, spraw, abyśmy wspominając tak wielką tajemnicę, czcili w wierze i w świętości życia wielkość Twojej miłosiernej miłości. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen.

Sługo Boży Biskupie Piotrze, wstawiaj się za nami!

„Przygotujcie drogę Panu!
Prostujcie ścieżki dla Niego!”.
Zapraszamy do refleksji Sługi Bożego
do wczorajszej Ewangelii.
Wejdź TUTAJ!

Odczytując Ewangelię ze Sługą Bożym


 

Doniosłe znaczenie pokuty


„W twardym, pokutnym życiu św. Jan hartował swego ducha, dzięki czemu stał się człowiekiem o niewzruszonych zasadach, których nikt i nic nie było w stanie obalić lub choćby tylko zachwiać.

Z Maryją w herbie


 

Zwycięstwo Niepokalanej


„Pośród adwentowej tęsknoty za przyjściem Chrystusa Pana przeżywamy radosną uroczystość Niepokalanego Poczęcia Maryi. Jest to pierwsze walne zwycięstwo odniesione przez Maryję nad odwiecznym wrogiem ludzi.

Odczytując Ewangelię ze Sługą Bożym


Bo skąd mamy pewność,

że doczekamy adwentu w następnym roku?


„Nie wiemy, którego dnia, o której godzinie nastąpi ta straszna, przejmująca trwogą chwila, gdy «Będą znaki na słońcu, księżycu i gwiazdach… Ludzie mdleć będą ze strachu». Koniec świata może nastąpić w bardzo krótkim czasie, choć tego się nie spodziewamy, a może dopiero za lat tysiące. Gdyby nawet ostatnia godzina dla świata wybiła dopiero za tysiące lat, to i tak myśl o sądzie ostatecznym winna działać na nas i pobudzać nas do takiego życia, którego nie musielibyśmy wstydzić się przed obliczem Pana, Sędziego sprawiedliwego i wobec tych świadków, jacy otaczać nas będą.

Odczytując Ewangelię ze Sługą Bożym


 

Z tym hasłem idźmy w bój o sprawę Chrystusową!


„Chrystus Pan – przed Piłatem, poganinem, namiestnikiem cesarstwa rzymskiego. Twórca chrześcijaństwa stanął naprzeciwko przedstawiciela pogaństwa. Obraz ten przedstawia zaczątek zaciętej walki, jaką w ciągu wieków prowadzić będą między sobą dwa odrębne, przeciwne sobie światy: chrześcijański i pogański. Piłat, idąc za podszeptami Żydów, stawia Chrystusowi Panu pytanie: «Czy Ty jesteś królem?».

Z Maryją w herbie


 

Matka Miłosierdzia


„Spośród wielu tytułów i nazw, jakie nadajemy Najświętszej Maryi Pannie, najmilej dla naszego ucha i serca brzmi wezwanie: Matka Miłosierdzia. […]
Najwyższy Pan ukształtował Jej macierzyńskie serce na wzór najmiłosierniejszego Serca Boskiego Zbawcy, a w Jej rękach niepokalanych złożył skarby zmiłowań swoich. Do Niej przeto uciekajmy się we wszystkich troskach swoich. Maryi powierzaj wszystko, co cię obchodzi, co trwoży, co boli. Matka Najświętsza nikim i niczym nie gardzi. Jako Matka najczulsza chce wniknąć w drobiazgi codziennego życia twego, by nim pokierować dla dobra twej duszy.

W Stulecie Odzyskania Niepodległości



Dzieje naszego narodu

splotły się nierozerwalnie z imieniem Maryi


„Nasz naród polski w szczególny sposób błogosławi imię Maryi, jako swojej Królowej. Wezwanie «Królowo Korony Polskiej, módl się za nami» po raz pierwszy rozbrzmiało w katedrze lwowskiej przed obrazem Matki Bożej Łaskawej pamiętnego dnia 1 kwietnia 1656 roku, gdy król Jan Kazimierz ślubował wierną służbę Panu Bogu, a Maryję ogłaszał za Patronkę i Królową kraju naszego.