Wędrówki drogami życia Sługi Bożego - 23 lipca 1945 r.

Fot. ks. G. Wójcik

 

Ożywiał Kościół radomski



Po przeżyciach wojennych w Baćkowicach, gdzie ks. Piotr Gołębiowski z narażeniem życia i z heroizmem służył wiernym, 23 lipca 1945 r. bp Jan Kanty Lorek mianował go rektorem kościoła pw. Świętej Trójcy w Radomiu. Poprzednio posługiwali tam między innymi Błogosławiony ks. Bolesław Strzelecki (od 1935 r.) i Błogosławiony ks. Stefan Grelewski (od 1940 r.).

Ks. Piotr Gołębiowski gromadził w tym kościele, usytuowanym w centrum miasta, dzieci, młodzież, jak też inteligencję Radomia. Właśnie z myślą o środowisku inteligencji organizował specjalne nauki i koła zainteresowań. W odpowiedzi na prośby uczestników spotkań ks. Piotr Gołębiowski niektóre konferencje wygłaszał w języku francuskim czy włoskim.

Ceniono go tam za posługę w konfesjonale, jak też za liczne konferencje dla wiernych świeckich, kapłanów i sióstr zakonnych. Posługiwał także więźniom osadzonym w pobliskim więzieniu – dawnym klasztorze sióstr benedyktynek.

Posługa ks. Piotra Gołębiowskiego przyczyniła się do znacznego ożywienia kościoła pw. Świętej Trójcy. W tym czasie ks. Piotr Gołębiowski publikował również artykuły w „Kółku Różańcowym” i we „Współczesnej Ambonie”.

W związku z zamiarem przekazania Ojcom Jezuitom kościoła pw. Świętej Trójcy w Radomiu, biskup sandomierski w kwietniu 1947 r. mianował ks. Piotra Gołębiowskiego proboszczem i dziekanem w Koprzywnicy.

Kontakty nawiązane przez ks. Piotra Gołębiowskiego z wiernymi Radomia trwały długie lata.

Brak komentarzy:

Publikowanie komentarza