W cierniowej mitrze


Trwa proces beatyfikacyjny sługi Bożego bp. Piotra Gołębiowskiego. Jan Paweł II po odczytaniu telegramu o jego śmierci powiedział „To był święty biskup”.
Sługa Boży bp Piotr Gołębiowski przyszedł na świat 10 czerwca 1902 r. na ziemi radomskiej, w Jedlińsku. Uczył się w Radomiu, wstąpił do seminarium duchownego w Sandomierzu i jeszcze przed święceniami kapłańskimi znalazł się na studiach w Rzymie. Uzyskał tam dwa doktoraty: z filozofii – w 1925 r., i z teologii – trzy lata później. Doktorat, w obecności Piusa XI, obronił z najwyższą oceną summa cum laude. W „czasie rzymskim” bp Paweł Kubicki udzielił mu w 1924 r. w Sandomierzu święceń kapłańskich.
Po powrocie do diecezji ks. Piotr Gołębiowski został wikariuszem w katedrze, w latach 1930-41 był ojcem duchownym alumnów. Potem został proboszczem w Baćkowicach, rektorem kościoła Świętej Trójcy w Radomiu, a w 1947 r. proboszczem i dziekanem w Koprzywnicy. Po trzech latach znów został profesorem w seminarium. Pius XII mianował go w 1957 r. sandomierskim biskupem pomocniczym, w 1968 r. zaś administratorem apostolskim diecezji sandomierskiej. Bp Gołębiewski zmarł w Nałęczowie w 1980 r., a pochowano go w podziemiach sandomierskiej katedry. Jego proces kanonizacyjny prowadzi diecezja radomska.

Biskup męczennik
Księża diecezji sandomierskiej mówili o nim: „biskup męczennik”. Na terenie diecezji sandomierskiej komunistyczne władze państwowe zorganizowały swoisty – jak pisał Wiesław Gomułka – „eksperyment”. Polegał on na tym, że postanowiono posłużyć się konfliktem personalnym w jednej z parafii – w Wierzbicy. Aparat reżimu wykorzystywał ludzkie emocje i sterował nimi. Domagano się więc – po usunięciu poprzednich proboszczów – mianowania na proboszcza zbuntowanego wikariusza. 5 listopada 1962 r. nastąpiło porwanie biskupa z sandomierskiej kurii, by w Wierzbicy zgodził się na tę nominację. Uwolnili go funkcjonariusze milicji obywatelskiej. Zgodnie ze scenariuszem władz, w prasie pojawiały się artykuły szkalujące biskupa. Po trzech miesiącach odbył się proces sądowy, w czasie którego zręcznie przekwalifikowano jego rolę – ze świadka na oskarżonego. Obarczano go bowiem wieloma zarzutami, nie oszczędzając przy okazji całego Kościoła i duchownych. Udział władz państwowych w rozniecaniu konfliktu wynikał z głównego hasła komunistycznej polityki wobec Kościoła, którym była dezintegracja (...).
Rok 1968 przyniósł zakończenie konfliktu. Bp Piotr Gołębiowski, odpowiadając na głosy tęskniące za jednością Kościoła, nosił się z zamiarem wyjazdu do Wierzbicy. Jak sam wyznawał, dla sprawy przywrócenia jedności gotów był poświęcić życie. Odwagi dodało mu stanowisko Prymasa Tysiąclecia. To był naprawdę Wielki Tydzień. Biskup był świadkiem bicia ludzi przez milicję, a w niego samego rzucano kamieniami. Ostatecznie zawierzenie biskupa i jego determinacja przyniosły owoce. Odzyskano budynek kościoła i zaczęto po kilku latach budować na nowo jedność. Za jego niezłomną postawę dziękowali mu wielokrotnie kardynałowie Stefan Wyszyński i Karol Wojtyła.
Do końca życia bp Piotr doświadczał represji ze strony władz państwowych za swą zdecydowaną postawę w ratowaniu jedności Kościoła i niszczeniu szatańskich zamysłów rządzących. (...) Tłem czasowym do wydarzeń wierzbickich był trwający w Rzymie Sobór Watykański II. Biskupowi – w nawiązaniu do jego zdecydowanej postawy w kwestii Wierzbicy – władze odmawiały wydania paszportu na wyjazd na sobór. Pozwolono mu wyjechać do Wiecznego Miasta dopiero w 1973 r. Po 38 więc latach od ostatniego pobytu udawał się do stolicy chrześcijaństwa. Na korytarzach watykańskich wzbudzał ogromne zainteresowanie. Znamienna była też jego rozmowa z Pawłem VI. Biskup zapisał taki szczegół rozmowy: „Ojciec św. powiedział: »Ks. Biskup nie ma względu u władz państwowych«. Gdy nadmieniłem, że nie byłem na Soborze Watykańskim II, Ojciec św. położył rękę na sercu i powiedział: »Stąd nikt nie wyrwie Ks. Biskupa«”.

Miłość do Eucharystii
Drogi życia bp. Piotra Gołębiowskiego – od lat dziecięcych – wyznaczała miłość do Eucharystii. Po latach wielu z jego dawnych wychowanków wspominało ojca duchownego, który na auli wykładowej przypominał alumnom zasady pięknego celebrowania Mszy Świętej i uczył, że ma ona kształtować życie kapłańskie.
Mieszkańcy parafii, w których posługiwał, zauważyli charakterystyczny szczegół. Po przybyciu do parafii nowy proboszcz pierwsze swe kroki kierował do kościoła, przed Najświętszy Sakrament, a dopiero potem na plebanię. Zresztą modlitwa przed tabernakulum stanowiła stały – i z pewnością uprzywilejowany – punkt dnia ich proboszcza. Jeśli nie było go na plebanii, to wierni wiedzieli, że trzeba szukać go w kościele, gdzie się modlił. Jeden z wychowanków bp. Gołębiowskiego, późniejszy biskup Marian Zimałek, mówił: „W jego słowach słychać było bicie serca, które kocha Jezusa obecnego w Najświętszym Sakramencie, a zachowanie świadczyło o uwielbieniu, czci i wdzięczności, płynącej z głębokiej wiary w rzeczywistą obecność Chrystusa pod postacią chleba. On był z Nim zjednoczony, był człowiekiem Eucharystii”.
Zakończenie jego życia także wiązało się ze sprawowaniem Eucharystii. W Dzień Zaduszny w 1980 r. przyszedł rano do kaplicy sióstr służek Najświętszej Maryi Panny Niepokalanej w Nałęczowie, by celebrować Mszę Świętą. W czasie udzielania Komunii Świętej podszedł do jednej z sióstr. Powiedział „Ciało Chrystusa”, osunął się na podłogę i zmarł. Należy dodać, że w swym życiu modlił się o śmierć w czasie spełniania posługi kapłańskiej, a w 1968 r. tłumaczył księżom w Wierzbicy, że nie ma większej łaski dla kapłana, jak śmierć w czasie sprawowania Mszy Świętej, ale po Komunii.

Wierny sługa Maryi
Bp Piotr Gołębiowski nazywany był „biskupem maryjnym”. Szczególne nabożeństwo do Matki Bożej wyniósł z rodzinnego domu. Gdy jesienią 1918 r. szalejąca epidemia tyfusu dotknęła jego rodzinę, zwłaszcza Piotra, ojciec szukał ratunku u Matki Bożej w Błotnicy. W rodzinie Gołębiowskich istniało przekonanie, że doświadczyli łaski za Jej wstawiennictwem Piotr Gołębiowski po latach ofiarował Matce Bożej w Błotnicy swój biskupi pierścień jako wotum wdzięczności.
(...) Żył zawsze w szczególnym zawierzeniu Matce Bożej. Wszelkie trudne sytuacje Jej polecał. Uczył też tego swych diecezjan, tak więc jego maryjna pobożność promieniowała na innych. Jej polecał bolesną sytuację w rozbitej parafii Wierzbica. Pojednanie, które nadeszło, uważał zaś za „dzieło Boże, przeprowadzone przez pośrednictwo Maryi, której stale polecaliśmy ranę Wierzbicy”. (...)
Swoistą nagrodą dla biskupa było nawiedzenie kopii Obrazu Jasnogórskiego w diecezji sandomierskiej, a zwłaszcza jego rozpoczęcie w Radomiu, w dniu 18 czerwca 1972 r. Komuniści uwięzili na Jasnej Górze Obraz Nawiedzenia, który, pobłogosławiony przez Piusa XII, według zamysłu Prymasa Wyszyńskiego, miał odwiedzić każdą parafię. Po Polsce wędrowały więc dalej puste ramy i maryjne symbole. Tak też miało być w diecezji sandomierskiej. Obraz został jednak potajemnie wywieziony z Jasnej Góry przez księży Józefa Wójcika i Romana Siudka oraz siostry służki NMP Niepokalanej z Mariówki: Marię Kordos i Helenę Trętowską, za wiedzą bp. Gołębiowskiego.
W dniu rozpoczęcia nawiedzenia Prymas Polski prosił biskupa, jadącego od strony Lublina tuż przed samochodem z symbolami maryjnymi, by przyjechał zaraz do Radomia. Tam na plebanii biskup zobaczył Obraz, obok którego stali obaj polscy kardynałowie. Prymas zapytał wówczas bp. Piotra czy weźmie odpowiedzialność za powracający Obraz Nawiedzenia. Biskup odpowiedział: „Jest to słodka odpowiedzialność”. Na plac przed dzisiejszą katedrą radomską – ku zdziwieniu i radości tysięcy zgromadzonych – Obraz Nawiedzenia wnieśli wśród innych biskupów: kard. Stefan Wyszyński, kard. Karol Wojtyła i bp Piotr Gołębiowski. Dziś jeden z nich jest święty, dwaj to słudzy Boży.

Dobry pasterz
Odpowiedzialność pasterska za wiernych cechowała życie i posługę bp. Piotra Gołębiowskiego. (...) Wielką troskę uwidoczniła praca w Baćkowicach w atmosferze działań wojennych. Dzielił los swych wiernych w pełnym tego słowa znaczeniu. Przez parafię przechodziła, a potem zatrzymała się linia frontu. Centrum walk obejmowało teren parafialny. Większość wiosek parafii spłonęło. Wtedy proboszcz przygarnął na plebanię około 200 osób i starał się o to, aby miały co jeść. (...) Nie wahał się występować w obronie mieszkańców. Bywało, że przedzierał się do okopów, by przygotować na śmierć rannych żołnierzy. Wśród wielu świadectw tamtego czasu zachowało się i to – pochodzące od jednego z mieszkańców Baćkowic: „Podczas frontu schroniło się dużo ludzi w jednym z nielicznych budynków murowanych. Mama była ciężko chora. Zachodziła obawa, że nie dożyje do wieczora, a za dnia strzelanina nie pozwalała przywołać Księdza Proboszcza z oddalonej o ok. 300 m. plebanii. Była dopiero 2 godzina po południu. Nagle staje w progu Ksiądz Proboszcz z różańcem w ręku. Był bardzo blady... W jego sutannie zauważyliśmy dziury; była przestrzelona w kilku miejscach. Przyszedł, bo mały chłopiec go powiadomił o ciężko rannej. Udzieliwszy jej Sakramentów św., mimo naszego tłumaczenia, by został do wieczora, postanowił wrócić na plebanię, bo tam może ktoś czekać na jego posługę. Wziął różaniec do ręki, przeżegnał się i poszedł. Kilka razy padał na ziemię. Zanim skończyliśmy Różaniec, doszedł szczęśliwie” (...).

Ku świętości
Przekonanie wielu proszących przed laty o rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego bp. Piotra Gołębiowskiego i wielu dziś modlących się o rychłe wyniesienie sługi Bożego na ołtarze wzmacniają opinie o nim wyrażane przez Jana Pawła II i Prymasa Tysiąclecia. Jan Paweł II po odczytaniu telegramu o jego śmierci powiedział „To był święty biskup”.

Ks. Albert Warso
Ks. Albert Warso, W cierniowej mitrze, „Idziemy” (2016) nr 6, s. 26-27.

Brak komentarzy:

Publikowanie komentarza